FAQ
PSYCHOLOG - to osoba, która ukończyła studia z psychologii. Zajmuje się opiniowaniem, diagnozowaniem (posługuje się specjalistycznymi testami), badaniem psychologicznym, udziela porad, wsparcia psychologicznego, prowadzi warsztaty, psychoedukacje, kieruje pacjentów na odpowiednie leczenie. Nie jest uprawniony do prowadzenia psychoterapii.
PSYCHOTERAPEUTA - to osoba, która ukończyła studia magisterskie (niekoniecznie psychologiczne – mógł to być inny humanistyczny kierunek taki, jak np. pedagogika, filozofia, socjologia, resocjalizacja) oraz 4-letnią szkołę psychoterapii, akredytowaną przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne lub/i Psychiatryczne. Psychoterapia zajmuje się problemami cierpiącej psychiki, leczy zaburzenia, docieka ich źródeł i pomaga uporać się z przeszłością i nieadaptacyjnymi wzorcami i schematami, które w wielu przypadkach utrudniają bieżące funkcjonowanie. Psychoterapeuta może być na różnych etapach zawodowych (w trakcie szkolenia, dyplomowany, w trakcie certyfikacji, certyfikowany), co wiąże się z odbywaniem określonych godzin staży, terapii własnej, superwizji, napisaniem pracy, zdaniem egzaminu oraz nieustannego uzupełniania i aktualizowania wiedzy i rozwoju kompetencji.
PSYCHIATRA - to lekarz medycyny, którzy zrobił specjalizację z psychiatrii (lub jest w trakcie jej odbywania). Jest uprawniony do stawiania diagnozy i leczenia farmakologicznego oraz wystawiania recept i zwolenień lekarskich. Diagnozuje pacjenta na podstawie wywiadu, który może rozszerzyć o badania lekarskie lub laboratoryjne, może skierować pacjenta na leczenie szpitalne.
Świadomość poufności jest warunkiem, by móc mówić otwarcie. W gabinecie psychoterapeuty tworzona jest przestrzeń oparta na zaufaniu, szacunku i bezpieczeństwie – a tajemnica zawodowa jest jej podstawą. Oznacza, że psychoterapeuta nie może przekazywać nikomu informacji ze spotkań – ani treści rozmów, ani nawet samego faktu, że osoba korzysta z terapii. Wyjątkiem są nieliczne sytuacje przewidziane prawem (np. stan zagrożenie życia lub zdrowia).
Kontrakt terapeutyczny (ustny lub pisemny) określa zasady współpracy. Zawiera informacje o celu terapii, czasie jej trwania, częstotliwości sesji, zasadach odpłatności i odwoływania sesji oraz sposobie kończenia terapii.
Zgodnie z etyką swojego zawodu i w trosce o wysoką jakość i efektywność świadczonych usług psychoterapeuta poddaje swoją pracę regularnym superwizjom. Podczas superwizji (czyli konsultacji z bardziej doświadczonym specjalistą-superwizorem), omawiana jest praca terapeuty – z zachowaniem pełnej poufności i anonimowości pacjentów. Jej celem jest lepsze rozumienie procesu terapeutycznego, spojrzenie na trudności z innej perspektywy, unikanie błędów. To stały element pracy psychoterapeuty i ważna część dbałości o relację i proces terapii.
Długość całego procesu terapeutycznego zależy od potrzeb, celów oraz motywacji, z jakimi zgłasza się osoba szukająca pomocy, a także od rodzaju trudności, obszarów do pracy oraz od tempa przebiegu terapii. Czasami wystarczy kilkanaście-kilkadziesiąt spotkań (terapia ograniczona w czasie), czasem terapia trwa dłużej – szczególnie w przypadku pracy nad głębszymi, utrwalonymi wzorcami (terapia nieograniczona w czasie/długoterminowa).
Sesja indywidualna trwa 50 minut, spotkania odbywają się raz w tygodniu o stałej porze. W przypadku terapii ISTDP sesje są dłuższe - trwają 75 minut, pracujemy w trybie raz na dwa tygodnie.
Skuteczność psychoterapii została potwierdzona w wielu badaniach naukowych prowadzonych na całym świecie. Wyniki pokazują, że terapia pomaga m.in. w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych, trudności w relacjach, kryzysów życiowych czy problemów z poczuciem własnej wartości.
Efektem psychoterapii może być nie tylko zmniejszenie objawów, ale też: lepsze rozumienie siebie, swoich potrzeb i uczuć, większa odporność psychiczna, poprawa relacji z innymi, skuteczniejsze radzenie sobie ze stresem i trudnościami. Postępy są na bieżąco omawiane podczas sesji. Psychoterapeuta i pacjent wspólnie przyglądają się temu, co się zmienia, co działa, a co wymaga innego podejścia. Psychoterapia to proces – jej efekty często pojawiają się stopniowo, ale mają trwały charakter, ponieważ dotyczą nie tylko objawów, lecz także głębszych mechanizmów funkcjonowania.
